Ιούνιος 2026
1. Επί του άρθρου 9: «Μείωση απαλλαγής από το τέλος ταξινόμησης υβριδικών ηλεκτρικών αυτοκινήτων ανεξαρτήτως εκπεμπόμενης μάζας διοξειδίου του άνθρακα – Τροποποίηση παρ. 6 άρθρου 136 Εθνικού Τελωνειακού Κώδικα»
Με την προτεινόμενη διάταξη εξομοιώνεται το τέλος ταξινόμησης (ΤΤ) των οχημάτων χαμηλών εκπομπών (1–50 g CO₂/km) με αυτό των απλών υβριδικών, τα οποία εμφανίζουν υψηλότερες εκπομπές. Η εξομοίωση αυτή, η οποία έχει μάλιστα άμεση εφαρμογή, οδηγεί σε σημαντική αύξηση του σχετικού κόστους.
Σε περίπτωση που η εν λόγω ρύθμιση εφαρμοστεί άμεσα, θα προκαλέσει σημαντική οικονομική ζημία στις εταιρείες που δραστηριοποιούνται στην ενοικίαση αυτοκινήτων, καθώς αυτές διαμορφώνουν τον προγραμματισμό τους για χιλιάδες οχήματα και αγορές αξίας εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, με ορίζοντα αρκετών μηνών, τόσο για στόλους βραχυχρόνιων μισθώσεων, όσο και για μακροχρόνιες μισθώσεις σε εταιρικούς πελάτες.
Για τον λόγο αυτό, προτείνεται είτε η διατήρηση της σήμερα ισχύουσας ρύθμισης, μέχρι το ποσοστό των αμιγώς ηλεκτρικών οχημάτων στους εταιρικούς στόλους να φτάσει το 25%, ή άλλως η πρόβλεψη μεταβατικής διάταξης, σύμφωνα με την οποία το ύψος του τέλους ταξινόμησης για τα οχήματα χαμηλών εκπομπών θα παραμείνει στα ισχύοντα σήμερα επίπεδα για όσα οχήματα εισαχθούν στη χώρα τουλάχιστον έως την 31.12.2026.
2. Επί του άρθρου 21: «Κατάργηση της εξαίρεσης από υπολογισμό του εισοδήματος από μισθωτή εργασία αποζημιώσεων και παροχών σε είδος για υβριδικά ηλεκτρικά οχήματα χαμηλών ρύπων – Τροποποίηση παρ. 1 άρθρου 14 Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος»
Με το συγκεκριμένο άρθρο τροποποιείται η παρ. 1 του άρθρου 14 του Κώδικα Φορολογίας Εισοδήματος και καταργούνται οι εξαιρέσεις από τον υπολογισμό του εισοδήματος από μισθωτή εργασία και συντάξεις που αφορούν την αξία παραχώρησης οχήματος χαμηλών ρύπων (1-50 g C02/km), καθώς και η απαλλαγή της δαπάνης φόρτισης με ηλεκτρική ενέργεια όταν αυτή παρέχεται δωρεάν στα στελέχη από τις εταιρείες στις εγκαταστάσεις του εργοδότη.
Κατά την άποψή μας, η προωθούμενη ρύθμιση κινείται σε εσφαλμένη κατεύθυνση. Τα σχετικά φορολογικά κίνητρα αποτελούν καίριο εργαλείο αφενός για την παροχή ανταμοιβής και κινήτρων προς τα στελέχη των επιχειρήσεων και αφετέρου για την προώθηση της χρήσης ηλεκτρικής ενέργειας στις μετακινήσεις, συμβάλλοντας ουσιαστικά στην επίτευξη των εθνικών και ευρωπαϊκών κλιματικών στόχων. Ιδίως υπό τις υφιστάμενες συνθήκες, όπου η διείσδυση των αμιγώς ηλεκτρικών οχημάτων παραμένει περιορισμένη λόγω και της ανεπαρκούς ανάπτυξης υποδομών φόρτισης, τα επαναφορτιζόμενα υβριδικά οχήματα συνιστούν ρεαλιστική και αναγκαία μεταβατική λύση, καλύπτοντας αποτελεσματικά τις καθημερινές μετακινήσεις με αυξημένη ηλεκτρική αυτονομία.
Η κατάργηση των εν λόγω κινήτρων, σε συνδυασμό με τις υφιστάμενες ελλείψεις στις υποδομές, εκτιμάται ότι θα οδηγήσει σε στροφή προς οχήματα με συμβατικούς κινητήρες, υπονομεύοντας έτσι τους περιβαλλοντικούς στόχους. Παράλληλα, οδηγεί σε δυσανάλογη φορολογική επιβάρυνση των εταιρικών στελεχών, τα οποία ήδη επιβαρύνονται σημαντικά μέσω της φορολόγησης εισοδήματος από μισθωτή εργασία, πλήττοντας το αίσθημα φορολογικής δικαιοσύνης.
Ενόψει των ανωτέρω, ζητείται η απόσυρση της συγκεκριμένης ρύθμισης του άρθρου 21, καθώς και η συνακόλουθη αφαίρεση της σχετικής πρόβλεψης του άρθρου 26.
Περαιτέρω, επισημαίνεται η ανάγκη διασφάλισης σταθερού φορολογικού καθεστώτος για τα οχήματα μηδενικών και χαμηλών ρύπων, το οποίο θα πρέπει να καθορίζεται κατά τον χρόνο ταξινόμησής τους για εταιρική χρήση και να διατηρείται καθ’ όλη τη διάρκεια της «ζωής» τους, ανεξαρτήτως μεταβολών στον ιδιοκτήτη, τον χρήστη ή/και τον μισθωτή. Η πρόβλεψη αυτή είναι κρίσιμη λόγω της ταχείας τεχνολογικής εξέλιξης και της συνακόλουθης απομείωσης της αξίας των εν λόγω οχημάτων· η δε προσθήκη του κινδύνου αιφνίδιων φορολογικών μεταβολών εντείνει την επενδυτική αβεβαιότητα και καθιστά ιδιαίτερα επισφαλή την επιλογή τους από επιχειρήσεις, λειτουργώντας αποτρεπτικά για την ανανέωση εταιρικών στόλων με καθαρότερες τεχνολογίες.
3. Επί του άρθρου 72: «Ρυθμίσεις για την παραχώρηση απλής χρήσης τμήματος αιγιαλού και παραλίας σε όμορη επιχείρηση ή σωματείο – Τροποποίηση άρθρου 11 ν. 5092/2024»
Η ρύθμιση της παρ. 1β, με την οποία παρέχεται η δυνατότητα προσωρινής παραχώρησης της απλής χρήσης του αιγιαλού σε όμορες επιχειρήσεις, κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, καθώς επιχειρεί να αντιμετωπίσει ένα υπαρκτό πρόβλημα: τις σημαντικές καθυστερήσεις που παρατηρούνται στην ολοκλήρωση της σχετικής διοικητικής διαδικασίας. Οι καθυστερήσεις αυτές έχουν ως αποτέλεσμα, σε πολλές περιπτώσεις, η παραχώρηση της απλής χρήσης του αιγιαλού να μην έχει ολοκληρωθεί έως την έναρξη της θερινής τουριστικής περιόδου, δημιουργώντας ουσιώδη προβλήματα στη λειτουργία των τουριστικών επιχειρήσεων.
Ομοίως, η ρύθμιση της παρ. 1γ συμβάλλει στην άμβλυνση των σοβαρών δυσλειτουργιών που έχουν προκύψει από την επιβολή της κύρωσης του πενταετούς αποκλεισμού από τη διαδικασία παραχώρησης αιγιαλού, σύμφωνα με το άρθρο 19 του ν. 5092/2024.
Σημειώνεται πως στην πράξη, στις περισσότερες περιπτώσεις όπου διαπιστώθηκε χρήση του αιγιαλού πριν από την τυπική ολοκλήρωση της διοικητικής διαδικασίας και επιβλήθηκε η συγκεκριμένη κύρωση, δεν υφίστατο πρόθεση παράνομης εκμετάλλευσης. Αντιθέτως, η συντριπτική πλειονότητα των επιχειρήσεων τουριστικών καταλυμάτων μισθώνει νομίμως, κατ’ έτος και διαχρονικά, τον έμπροσθεν των εγκαταστάσεών της χώρο αιγιαλού. Τα σχετικά περιστατικά οφείλονται κυρίως στις σημαντικές καθυστερήσεις που παρατηρήθηκαν στη διαδικασία παραχώρησης, οι οποίες εντάθηκαν μετά τη θέση σε ισχύ του ν. 5092/2024, ιδίως στις περιπτώσεις όπου απαιτείται η εμπλοκή και η έγκριση της αρμόδιας αρχαιολογικής υπηρεσίας. Τις ανωτέρω καθυστερήσεις επιχειρεί να αντιμετωπίσει η ρύθμιση της παρ.1β του υπό διαβούλευση σχεδίου νόμου.
Επισημαίνεται ότι η δυνατότητα χρήσης του τμήματος του αιγιαλού που βρίσκεται έμπροσθεν των εγκαταστάσεων των τουριστικών καταλυμάτων για την τοποθέτηση ομπρελοκαθισμάτων προς εξυπηρέτηση των πελατών τους, αποτελεί κρίσιμο και λειτουργικά αναγκαίο στοιχείο της παρεχόμενης τουριστικής υπηρεσίας. Στο πλαίσιο αυτό, η πλειονότητα των επιχειρήσεων, ιδίως σε θερινούς τουριστικούς προορισμούς, υποχρεούται, βάσει συμβατικών της δεσμεύσεων έναντι πελατών και συνεργατών (π.χ. tour operators), να διαθέτει πλήρως διαμορφωμένες και λειτουργικές εγκαταστάσεις το αργότερο έως τα τέλη Μαρτίου ή τις αρχές Απριλίου. Ωστόσο, σε πολλές περιπτώσεις και για λόγους ανεξάρτητους της βούλησης των επιχειρήσεων, η διοικητική διαδικασία παραχώρησης της απλής χρήσης αιγιαλού δεν έχει ολοκληρωθεί έως το ανωτέρω χρονικό σημείο. Υπό τις συνθήκες αυτές, και προκειμένου να ανταποκριθούν στις συμβατικές και λειτουργικές τους υποχρεώσεις, οι επιχειρήσεις προβαίνουν αναγκαστικά σε χρήση του χώρου πριν από την τυπική ολοκλήρωση της διαδικασίας, έχοντας ήδη προβεί εγκαίρως σε όλες τις απαιτούμενες ενέργειες για τη νόμιμη παραχώρηση.
4. Επί του άρθρου 75: «Μεταβατικές ρυθμίσεις για την παραχώρηση απλής χρήσης τμήματος αιγιαλού και παραλίας σε όμορη επιχείρηση ή σωματείο για το έτος 2026 – Προσθήκη παρ. 11 στο άρθρο 23 του ν. 5092/2024»
Η προτεινόμενη μεταβατική ρύθμιση κινείται προς τη σωστή κατεύθυνση, καθώς εισάγει για το τρέχον έτος ένα αναγκαίο πλαίσιο που διασφαλίζει τη συνέχεια της ομαλής λειτουργίας των επιχειρήσεων σε περιπτώσεις καθυστέρησης της διοικητικής διαδικασίας παραχώρησης της απλής χρήσης του αιγιαλού. Ειδικότερα, παρέχει τη δυνατότητα σε επιχειρήσεις και σωματεία στις οποίες είχε παραχωρηθεί η απλή χρήση του αιγιαλού κατά το προηγούμενο έτος και έχουν υποβάλει εμπροθέσμως αντίστοιχη αίτηση για το τρέχον έτος, να συνεχίσουν νομίμως τη χρήση του αιγιαλού υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, έως την ολοκλήρωση της διαδικασίας και τη σύναψη νέας σύμβασης.
Επισημαίνεται, ότι μέχρι σήμερα, παρότι βρισκόμαστε ήδη εν μέσω της θερινής τουριστικής περιόδου, σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία παραχώρησης της απλής χρήσης αιγιαλού σε όμορες επιχειρήσεις, παρά το γεγονός ότι αυτές έχουν υποβάλει εγκαίρως, νομίμως και εμπροθέσμως το σύνολο των απαιτούμενων δικαιολογητικών.
